Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2017

Χρίστος Αλεξόπουλος: Αδύναμες πολιτικά κοινωνίες παντού. Ελληνική κοινωνία αδύναμη σε ακραίο βαθμό και «αργόστροφη»

© Μεταρρύθμιση - Χρίστος Αλεξόπουλος: Αδύναμες πολιτικά κοινωνίες, 30.7.2017 

Φαίνεται, ότι η δυναμική, που αναπτύσσουν οι σύγχρονες κοινωνίες, διαμορφώνει μια πολυδιάστατη και πολύπλοκη πραγματικότητα, η οποία είναι δύσκολα διαχειρίσιμη ως προς τον σχεδιασμό της πορείας τους τουλάχιστον προς το παρόν, με αποτέλεσμα να είναι πολιτικά αδύναμες.
Δεν διαθέτουν λειτουργικά κόμματα σύμφωνα με τις σύγχρονες απαιτήσεις και ανάγκες της πραγματικότητας στη δυναμική προβολή της στο μέλλον, ενώ οι ίδιες δεν μπορούν να λειτουργήσουν ως συλλογικά υποκείμενα και οι πολίτες ως ατομικά με γνώση του γίγνεσθαι από το τοπικό μέχρι το εθνικό, το ευρωπαϊκό (για τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης) και το παγκόσμιο επίπεδο.
Εκεί καταλήγουν αυτά (από την εφημ. Ελευθεροτυπία - 21.4.2013)
[«Αποχώρηση» των πολιτών από τα πολιτικά δρώμενα και αφυδάτωση της δημοκρατίας]
Αυτές οι συνθήκες διαμορφώνουν τις προϋποθέσεις για την αποστασιοποίηση των πολιτών από την πολιτική και το πολιτικό σύστημα. Το παράδειγμα των γαλλικών εκλογών, με την αποχή να προσεγγίζει το 57%, πιστοποιεί με τον καλύτερο τρόπο τον υψηλό βαθμό πολιτικής αδυναμίας της γαλλικής κοινωνίας.
Η απομάκρυνση όμως από την πολιτική θέτει σε κίνδυνο το δημοκρατικό πολίτευμα, διότι επιτρέπει την μετατροπή της δημοκρατίας σε διαδικαστικό εργαλείο για την εκλογή διαχειριστών της κυβερνητικής εξουσίας, χωρίς να εκφράζεται η κοινωνική πλειοψηφία στο επίπεδο της διακυβέρνησης.
Η Γαλλία δεν είναι η εξαίρεση. Και στην Ελλάδα, αν ληφθεί υπόψη το ποσοστό του εκλογικού σώματος, που συμμετέχει στις εκλογές και η πριμοδότηση του πρώτου κόμματος με επιπλέον βουλευτικές έδρες στο πλαίσιο του εκλογικού συστήματος (ενισχυμένη αναλογική), τότε γίνεται εμφανές, ότι η χώρα κυβερνάται από πολιτικές μειοψηφίες, ενώ η κοινωνική πλειοψηφία παραμένει αδύναμη πολιτικά.
[Διευθυντική ανεπάρκεια των πολιτικών σχηματισμών και του προσωπικού τους - Το οικονομικό σύστημα δεν λογοδοτεί σε κανέναν]
Παράλληλα οι πολιτικοί σχηματισμοί δεν διαθέτουν αξιόπιστους μηχανισμούς παραγωγής μακροπρόθεσμης πολιτικής και σχεδίασης του μέλλοντος. Γι’ αυτό η πολιτική λειτουργία σε μεγάλο βαθμό εξαντλείται στην διαχείριση κομματικής ή κυβερνητικής εξουσίας, ενώ το οικονομικό σύστημα, το οποίο κινείται υπερεθνικά χωρίς λογοδοσία και περιορισμούς και διαθέτει ακόμη και δεξαμενές σκέψης και επικοινωνιακούς μηχανισμούς μαζικής εμβέλειας, μπορεί να σχεδιάζει και να ελέγχει την δυναμική της εξέλιξης.
Το πολύ αρνητικό δε είναι, ότι ακόμη και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της πλειοψηφίας των συμμετεχόντων στα κόμματα δεν εγγυώνται την ανταπόκριση στις απαιτήσεις της σύγχρονης πραγματικότητας (μεθοδολογικά εργαλεία ανάλυσης της πραγματικότητας και σχεδιασμού της μελλοντικής πορείας, μακροπρόθεσμο σχεδιασμό σε πολύ γρήγορα εξελισσόμενη πραγματικότητα στο οικονομικό, κοινωνικό, εργασιακό, πολιτισμικό κ.λ.π. πεδίο).
Αποτέλεσμα αυτών των ανεπαρκειών του πολιτικού συστήματος σε πλανητικό επίπεδο είναι η πρόκληση προβλημάτων παγκοσμίων διαστάσεων, διότι η αλληλεξάρτηση και αλληλεπίδραση των κοινωνιών είναι καθοριστικοί παράγοντες της εξέλιξης στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης.
Γι’ αυτό και η αντιμετώπιση τους μπορεί να γίνει και να είναι αποτελεσματική σε ανάλογο επίπεδο. Βασική προϋπόθεση βέβαια είναι η ανάπτυξη μιας μορφής παγκόσμιας διακυβέρνησης, η οποία όμως δεν θα αναπαράγει τις σχέσεις εκμετάλλευσης του Νότου από τον Βορρά. Και αυτό δεν φαίνεται να είναι εύκολο στο πλαίσιο του ισχύοντος μοντέλου κοινωνικής οργάνωσης, με το σημερινό πολιτικό σύστημα σε πλανητικό επίπεδο και τα οικονομικά συμφέροντα, που κυριαρχούν.  
[Οικολογικός και ενεργειακός οπισθοδρομισμός - Αδιέξοδη διαχείριση της πλανητικής ασυμμετρίας Βορρά-Νότου - Γήρανση πληθυσμών και αποπτώχευση κοινωνικών ομάδων του Δυτικού κόσμου]
Μερικά παραδείγματα από την πραγματικότητα επιβεβαιώνουν την αδιέξοδη πορεία της παγκόσμιας κοινότητας.
Η εμμονή στις παραδοσιακές μορφές ενέργειας, της πυρηνικής συμπεριλαμβανομένης επίσης, παρά τις αρνητικές και επικίνδυνες επιπτώσεις σε σχέση με την προοπτική της ανθρωπότητας και του περιβάλλοντος, ενώ υπάρχουν οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας με ανταγωνιστικές οικονομικά τεχνολογίες, είναι πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και το φαινόμενο της μαζικής μετακίνησης πληθυσμών. Συνεχίζει να κυριαρχεί η εκμετάλλευση του Νότου από τον ανεπτυγμένο Βορρά, ενώ η κλιματική αλλαγή με τις επιπτώσεις της (ερημοποίηση καλλιεργήσιμης γης, ακραία καιρικά φαινόμενα κ.λ.π.), την οποία πρωτίστως προκαλούν με την ρύπανση του περιβάλλοντος και την εκπομπή διοξειδίου του άνθρακα οι χώρες του Βορρά, συμπληρώνει τα υπόλοιπα γενεσιουργά αίτια της μετακίνησης πληθυσμών.
Και ενώ συμβαίνουν αυτά, το πολιτικό σύστημα και τα κυρίαρχα οικονομικά συμφέροντα πλειοδοτούν σε «ανθρωπιστικού» χαρακτήρα βοήθεια, η οποία δεν συμβάλλει στην επίλυση του προβλήματος και στην ανάπτυξη των χωρών του Νότου, ώστε να αντιμετωπισθούν οριστικά η πείνα και η αποσύνθεση των κοινωνιών.
Τέλος το φαινόμενο της γήρανσης των κοινωνιών σε συνδυασμό με τις επιπτώσεις στο σύστημα ασφάλισης και τις αποφάσεις του πολιτικού συστήματος, οι οποίες σταδιακά οδηγούν στην φτωχοποίηση τμημάτων των κοινωνιών, επιτρέπει την εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων. Αντί η ανθρώπινη οντότητα να λειτουργεί ως σημείο αναφοράς της πολιτικής, κυριαρχεί ο πολιτικός πραγματισμός, ο οποίος δεν επιλύει τα προβλήματα, αλλά υπηρετεί την λειτουργικότητα και οικονομική απόδοση των διαφόρων κοινωνικών συστημάτων (π.χ. ασφαλιστικό, ιδιωτικοποίηση του τομέα της υγείας), ακόμη και αν οι άνθρωποι οδηγούνται σε αδιέξοδες συνθήκες ζωής.
[Καταναλωτισμός και «θέαμα» αντί επικοινωνίας, με διάλυση των κοινωνικοπολιτικών υποκειμένων, συνεπάγεται ανορθολογισμό και υψηλό επίπεδο διακινδύνευσης]
Από την άλλη πλευρά οι κοινωνίες δεν λειτουργούν ως συλλογικά υποκείμενα ούτε και οι πολίτες ως πολιτικά υποκείμενα, με αποτέλεσμα να διογκώνεται η μαζοποίηση και να αυξάνεται ο βαθμός διακινδύνευσης, διότι η προσέγγιση της πραγματικότητας σε όλα τα πεδία δεν γίνεται με ορθολογισμό και κοινωνική συνείδηση αλλά με το συναίσθημα και το θυμικό με λογική κατανάλωσης, θεάματος και ατομικισμού.
Εξάλλου η πραγματικότητα είναι τόσο σύνθετη και μετασχηματίζεται με μεγάλη ταχύτητα, ώστε τα περιθώρια κατανόησης της από τον απλό πολίτη είναι πολύ μικρά, διότι ως άτομο δεν διαθέτει τα κατάλληλα μεθοδολογικά εργαλεία ούτε και τον απαραίτητο χρόνο, επειδή είναι επιβαρυμένος με πληθώρα κοινωνικών ρόλων σε ευημερούσες κοινωνίες ή με προβλήματα επιβίωσης σε χώρες, που βρίσκονται σε συνθήκες κρίσης ή υπανάπτυξης.
Η εικόνα συμπληρώνεται με την ισοπεδωτική λειτουργία του επικοινωνιακού συστήματος, το οποίο με τα πρότυπα, που διοχετεύει μαζικά στο πλαίσιο της κοινωνίας του θεάματος και της κατανάλωσης και την ανεπαρκή έως στοχευμένη ενημέρωση, διαμορφώνει τις προϋποθέσεις για την οικοδόμηση μαζοποιημένων και χειραγωγούμενων κοινωνιών.
[Η ελληνική περίπτωση: Πολύ αδύναμη και «αργόστροφη» κοινωνία, «καταστροφική» λογική στο κομματικό σύστημα]
Στην Ελλάδα η πολιτική αδυναμία της κοινωνίας είναι σε ακραίο βαθμό ανεπτυγμένη, διότι πέραν των γενεσιουργών αιτίων σε πλανητικό επίπεδο η δυναμική, που αναπτύσσεται, είναι πολύ αργή έως στατική, με αποτέλεσμα να κυριαρχούν οι παθογένειες του παρελθόντος. Δυστυχώς η εμπειρική προσέγγιση της πραγματικότητας επιβεβαιώνει την προβληματική κατάσταση με πολύ ανάγλυφο τρόπο.
Κατ’ αρχήν τα κόμματα δεν καταθέτουν μακροπρόθεσμες, τεκμηριωμένες και κοστολογημένες προτάσεις για τα προβλήματα και την πορεία του τόπου στο μέλλον, ενώ δεν μπορούν να κάνουν ουσιαστικό και με περιεχόμενο διάλογο. Έχουν ειδικευθεί όμως στην στείρα αντιπαράθεση, που στοχεύει στην φθορά του ενός από τον άλλο ως ανίκανου να κυβερνήσει. Το αποτέλεσμα είναι η σταδιακή απομάκρυνση των πολιτών από την πολιτική λειτουργία και η συρρίκνωση της δημοκρατίας.
Τα αδιέξοδα της πολύ αργής κοινωνικής δυναμικής και πολιτικής αδυναμίας γίνονται αμέσως εμφανή, εάν γίνει έστω και μια απλή προσέγγιση της απεργίας των απασχολούμενων στην αποκομιδή απορριμάτων και της αντιμετώπισης της από τα κόμματα και την κοινωνία.
Η αντιπαράθεση στο πολιτικό πεδίο περιστράφηκε γύρω από την απειλή να βρεθεί ένας σημαντικός αριθμός εργαζομένων στην ανεργία, την δυσοσμία από την μη αποκομιδή των σκουπιδιών και τις επιπτώσεις στην υγεία.
Εκεί τελειώνει ο προβληματισμός. Η γενικότερη ρύπανση του περιβάλλοντος και οι επιπτώσεις της στο κλίμα και στην υγεία των ανθρώπων δεν ευαισθητοποιούν την κοινωνική πλειοψηφία και το πολιτικό σύστημα. Γι’ αυτό και δεν αντιδρά κανείς για την μη καθαρή ενέργεια, στην οποία βασίζεται η χώρα, αν και θα μπορούσε να αναπτύξει τις ΑΠΕ, διότι έχει υψηλό ηλιακό και αιολικό δυναμικό.
Aπό την εφημ. Ελευθεροτυπία - 21.4.2013
[Πολιτικοί που όντως «κυβερνούν διεφθαρμένο κράτος» - Αμνησία για δεκαετίες αυτοκαταστροφικής πορείας πριν την κρίση]
Τέλος η διαφθορά (φοροδιαφυγή, πελατειακό σύστημα, «φακελάκι» κ.λ.π.) σε συνδυασμό με την λογική του «αποδιοπομπαίου τράγου» αποτελούν κοινό τόπο για το πολιτικό σύστημα και την κοινωνία. Η οικονομική κρίση, που αντιμετωπίζει η χώρα, είναι πολύ καλό παράδειγμα για την στάση τόσο του πολιτικού συστήματος όσο και της κοινωνίας.
Και οι δύο «ξεχνούν» τις ευθύνες για την πορεία, η οποία οδήγησε στην κρίση (μη παραγωγική οικονομία, πελατειακό σύστημα, αναξιοκρατία, κομματισμός κ.λ.π.) και χρεώνουν τα πάντα στους «κακούς ξένους». Σίγουρα υπάρχουν ευθύνες και στους εταίρους για την ακολουθούμενη πολιτική της μονοδιάστατης αυστηρής λιτότητας.
Αυτό όμως δεν αναιρεί την αυτοκαταστροφική πορεία της χώρας μέχρι το ξέσπασμα της κρίσης.
[Ένα μέλλον με υψηλές ανισορροπίες και με μεγάλα φορτία διακινδύνευσης σε παγκόσμια κλίμακα]
Με αυτά τα δεδομένα, εάν δεν γίνουν βαθιές τομές τόσο στο πολιτικό σύστημα σε παγκόσμιο επίπεδο όσο και στον αξιακό προσανατολισμό των επιμέρους κοινωνιών της παγκόσμιας κοινότητας, η πολιτική λειτουργία θα καθίσταται όλο και πιο αδύναμη να εκφράσει το παγκόσμιο κοινωνικό συμφέρον και να διασφαλίσει προοπτική βιωσιμότητας της ανθρωπότητας.
Με πολίτες καταναλωτές, κοινωνίες ανήμπορες να λειτουργήσουν ως συλλογικά υποκείμενα και πολιτικό σύστημα ανίκανο να συμπορευθεί με την δυναμική, που δρομολογούν οι αποφάσεις του, το μέλλον θα χαρακτηρίζεται από ανισορροπίες με φορτίο διακινδύνευσης.
 
[Οι μεσότιτλοι προστέθηκαν στον ιστοχώρο Μετά την Κρίση]
 




Άρθρα του Χρίστου Αλεξόπουλου στον ιστοχώρο Μετά την Κρίση:
 
 
  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μεταπολίτευση Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Νίτσε Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Balibar Carl Schmitt Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Jan-Werner Müller Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Miroslav Krleža Mudde Niels Kadritzke Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»